چین با وجود سرمایهگذاری گسترده در انرژی پاک، همچنان زغالسنگ را ضامن امنیت انرژی و ثبات اقتصادی میداند. در حالی که چین بزرگترین سرمایهگذار جهان در حوزه انرژیهای تجدیدپذیر به شمار میرود، سیاستگذاران این کشور همچنان توسعه نیروگاههای زغالسنگ را متوقف نکردهاند. تجربه خاموشیهای گسترده سال ۲۰۲۱ و کمبود برق در دهها استان، پکن را […]
چین با وجود سرمایهگذاری گسترده در انرژی پاک، همچنان زغالسنگ را ضامن امنیت انرژی و ثبات اقتصادی میداند.
در حالی که چین بزرگترین سرمایهگذار جهان در حوزه انرژیهای تجدیدپذیر به شمار میرود، سیاستگذاران این کشور همچنان توسعه نیروگاههای زغالسنگ را متوقف نکردهاند. تجربه خاموشیهای گسترده سال ۲۰۲۱ و کمبود برق در دهها استان، پکن را به این جمعبندی رساند که اتکا صرف به منابع تجدیدپذیر میتواند امنیت انرژی و تداوم رشد اقتصادی را با مخاطره مواجه کند. از این رو، زغالسنگ در راهبرد انرژی چین بهعنوان یک پشتوانه مطمئن و «بیمه امنیت انرژی» جایگاه ویژهای یافته است.
از منظر ژئوپلیتیکی نیز زغالسنگ برای چین یک مزیت راهبردی محسوب میشود. برخلاف نفت و گاز که وابستگی به واردات و مسیرهای حساس انتقال انرژی را به همراه دارند، ذخایر زغالسنگ عمدتاً در داخل این کشور قرار گرفته و تحت کنترل دولت است. هرچند بسیاری از نیروگاههای زغالسنگ از نظر اقتصادی سودآور نیستند، اما دولت مرکزی با هدف جلوگیری از بحرانهای احتمالی انرژی، همچنان از توسعه این بخش حمایت میکند.
این رویکرد نشان میدهد که در معادلات کلان انرژی، ملاحظات امنیتی و اقتصادی اغلب بر اهداف زیستمحیطی اولویت پیدا میکنند. چین در تلاش است توسعه سریع انرژیهای پاک را با حفظ ظرفیت زغالسنگ بهعنوان پشتوانه شبکه برق تلفیق کند؛ سیاستی که بیانگر واقعیتی مهم در عرصه جهانی است: کشورها در شرایط تعارض میان امنیت انرژی و تعهدات اقلیمی، معمولاً امنیت را در اولویت قرار میدهند.






















































