به گزارش آرمان جوان، کربنکینگ دیگر صرفاً یک سامانه برای پردازش تراکنش‌های بانکی نیست؛ زیرساختی حیاتی است که باید همزمان با حفظ پایداری و امنیت، امکان توسعه سریع خدمات و پاسخ‌گویی به نیازهای جدید مشتریان و کسب‌وکارها را فراهم کند. از همین رو، حرکت از معماری‌های فرسوده به سمت کربنکینگ ماژولار و قابل توسعه به […]
به گزارش آرمان جوان، کربنکینگ دیگر صرفاً یک سامانه برای پردازش تراکنش‌های بانکی نیست؛ زیرساختی حیاتی است که باید همزمان با حفظ پایداری و امنیت، امکان توسعه سریع خدمات و پاسخ‌گویی به نیازهای جدید مشتریان و کسب‌وکارها را فراهم کند. از همین رو، حرکت از معماری‌های فرسوده به سمت کربنکینگ ماژولار و قابل توسعه به یکی از چالش‌های مهم بانکداری دیجیتال تبدیل شده است.
بدهی فنی کربنکینگ؛ چالش پنهان بانک‌ها
میلاد بی‌آزار املشی، مدیر راهکار پردازش تراکنش داتین، در پنل «کربنکینگ و بدهی فنی؛ معماری فرسوده در برابر سونامی تراکنش‌ها و حملات سایبری» در بیست‌ونهمین نمایشگاه الکامپ، کربنکینگ را بخشی از شریان حیاتی خدمات مالی کشور دانست و بر ضرورت بازنگری در معماری زیرساخت‌های بانکی تأکید کرد.
به گفته او، بسیاری از سامانه‌های کربنکینگ موجود در دوره‌ای طراحی شده‌اند که حجم تراکنش‌ها، مدل کسب‌وکار بانک‌ها و انتظارات مشتریان با شرایط امروز تفاوت داشت. افزایش تراکنش‌ها و شکل‌گیری خدمات جدید باعث شده محدودیت‌های معماری‌های قدیمی بیش از گذشته نمایان شود.
از نگاه بی‌آزار املشی، بدهی فنی کربنکینگ فقط به قدیمی بودن فناوری محدود نمی‌شود؛ بلکه پیچیدگی‌هایی که طی سال‌ها توسعه و تغییر در سامانه‌ها انباشته شده‌اند، بخش مهمی از این مسئله را تشکیل می‌دهند. این پیچیدگی می‌تواند هزینه، زمان و ریسک توسعه خدمات جدید را افزایش دهد.
چرا معماری سنتی کربنکینگ دیگر کافی نیست؟
با افزایش خدمات دیجیتال، مشتریان انتظار دارند سرویس‌های بانکی را سریع، پایدار و در کنار سایر خدمات دیجیتال مورد استفاده خود دریافت کنند. در چنین شرایطی، معماری کربنکینگ باید بتواند با تغییرات کسب‌وکار هماهنگ شود و توسعه سرویس‌های جدید را به یک فرآیند طولانی و پرریسک تبدیل نکند.
به گفته مدیر راهکار پردازش تراکنش داتین، بانک‌ها برای جبران محدودیت‌های سامانه‌های موجود، در بسیاری از موارد به لایه‌های واسط و سرویس‌های مکمل روی آورده‌اند. این راهکارها اگرچه بخشی از نیازهای جدید را پوشش می‌دهند، اما در صورت انباشته شدن می‌توانند بر پیچیدگی معماری و سرعت توسعه اثر بگذارند.
کربنکینگ ماژولار؛ مسیر پیشنهادی برای نوسازی
یکی از راهکارهای مطرح‌شده برای عبور از این وضعیت، حرکت به سمت معماری‌های مدرن مانند میکروسرویس و کرلس و در نهایت شکل‌گیری یک پلتفرم بانکداری ماژولار است.
در این مدل، هسته‌های تراکنشی که وظیفه پردازش عملیات حیاتی بانک را بر عهده دارند، می‌توانند پایدار و قابل اتکا باقی بمانند و در کنار آنها، سرویس‌ها و ماژول‌های جدید با استقلال و سرعت بیشتری توسعه پیدا کنند.
این رویکرد به بانک‌ها اجازه می‌دهد نوسازی زیرساخت را به‌صورت تدریجی انجام دهند و برای اضافه کردن هر خدمت جدید، ناچار به تغییرات گسترده در هسته اصلی سیستم نباشند.
نوسازی کربنکینگ نباید به قیمت اختلال در خدمات تمام شود
بی‌آزار املشی تأکید کرد که بانک‌ها در برابر یک انتخاب دوگانه میان حفظ سامانه فعلی و جایگزینی کامل آن قرار ندارند. به اعتقاد او، هر دو مسیر باید همزمان دنبال شوند؛ یعنی از یک طرف سیستم موجود به‌صورت مستمر بهبود یابد و از طرف دیگر، معماری جدید به‌تدریج شکل بگیرد.
این رویکرد از آن جهت اهمیت دارد که جایگزینی کامل کربنکینگ یک فرآیند زمان‌بر و پرریسک است. حتی اگر طراحی یک سیستم جدید از امروز آغاز شود، تا زمان رسیدن به مرحله مهاجرت، سامانه فعلی همچنان باید خدمات بانکی را پشتیبانی کند.
بنابراین، نوسازی کربنکینگ باید مرحله‌به‌مرحله و بر اساس شناخت دقیق وابستگی‌ها، نقاط ضعف و اولویت‌های کسب‌وکار انجام شود؛ نه با یک تغییر ناگهانی که پایداری خدمات بانکی را در معرض ریسک قرار دهد.
آینده بانکداری دیجیتال به کدام سمت می‌رود؟
تغییر رفتار مشتریان، رشد تراکنش‌های دیجیتال و توسعه اکوسیستم‌های مالی نشان می‌دهد کربنکینگ آینده باید فراتر از یک هسته سنتی پردازش تراکنش عمل کند.
در چنین معماری‌ای، پایداری، مقیاس‌پذیری و توسعه‌پذیری باید همزمان در نظر گرفته شوند؛ به‌گونه‌ای که بانک بتواند سرویس‌های جدید را سریع‌تر عرضه کند، بدون آنکه توسعه این خدمات به عملکرد سرویس‌های حیاتی موجود آسیب بزند.
به این ترتیب، آینده کربنکینگ را می‌توان در حرکت به سمت یک پلتفرم بانکداری ماژولار دید؛ پلتفرمی که در آن هسته‌های تراکنشی پایدار باقی می‌مانند و ماژول‌ها و سرویس‌های جدید امکان توسعه مستقل‌تر و سریع‌تر دارند.
کربنکینگ ماژولار؛ ترکیب پایداری و چابکی
جمع‌بندی این دیدگاه آن است که مسئله بانک‌ها صرفاً انتخاب یک کربنکینگ جدید نیست. چالش اصلی، ایجاد تعادلی میان پایداری زیرساخت‌های موجود و سرعت توسعه خدمات آینده است.
پنل «کربنکینگ و بدهی فنی؛ معماری فرسوده کشور در برابر سونامی تراکنش‌ها و حملات سایبری» در بیست‌ونهمین نمایشگاه الکامپ برگزار شد و در آن محمد صادقی، مدیرعامل بهسازان ملت، مسعود وکیلی‌نیا، مدیرعامل هلدینگ تفتا و میلاد بی‌آزار املشی، مدیر راهکار پردازش تراکنش داتین، درباره چالش‌های زیرساخت بانکی، بدهی فنی کربنکینگ و آینده معماری بانکداری دیجیتال به بحث و تبادل نظر پرداختند.
