یک هم‌خوانی، همیشه فقط کنار هم قرار گرفتن دو حنجره نیست؛ گاهی تلاقی دو تاریخ، دو حافظه و دو نگاه است. هم‌نوایی حاج محمود کریمی و حسین طاهری در «سلسله عشق» را می‌توان از همین زاویه دید؛ جایی که صدای یک چهره باسابقه در کنار صدای نسل امروز قرار می‌گیرد و روایتی مشترک از ارادت […]
یک هم‌خوانی، همیشه فقط کنار هم قرار گرفتن دو حنجره نیست؛ گاهی تلاقی دو تاریخ، دو حافظه و دو نگاه است. هم‌نوایی حاج محمود کریمی و حسین طاهری در «سلسله عشق» را می‌توان از همین زاویه دید؛ جایی که صدای یک چهره باسابقه در کنار صدای نسل امروز قرار می‌گیرد و روایتی مشترک از ارادت به اهل‌بیت(ع) شکل می‌گیرد.
«سلسله»؛ واژه‌ای برای پیوند
«سلسله» در ادبیات فارسی، تصویر زنجیره‌ای پیوسته است؛ چیزی که از گذشته می‌آید و به آینده می‌رسد. انتخاب این نام برای یک اثر مشترک نیز می‌تواند معنای نمادینی داشته باشد؛ اینکه یک روایت، با تغییر صداها و نسل‌ها، همچنان ادامه پیدا کند.
محمود کریمی برای بسیاری از مخاطبان، بخشی از حافظه چندین ساله هیأت و عزاداری است و حسین طاهری نماینده بخشی از جریان تازه‌تر مداحی در فضای امروز. کنار هم قرار گرفتن این دو، بیش از آنکه رقابت میان دو سبک باشد، گفت‌وگویی میان دو تجربه است.
وقتی زبان تغییر می‌کند، مضمون باقی می‌ماند
هر نسل شیوه خودش را برای شنیدن، دیدن و دنبال کردن محتوای فرهنگی دارد.
مداحی هم از این تغییرات جدا نمانده و در کنار قالب‌های سنتی، به رسانه‌های تصویری و فضای دیجیتال راه پیدا کرده است. اما تغییر قالب لزوماً به معنای تغییر مضمون نیست.
عاشورا، محبت اهل‌بیت(ع) و فرهنگ روضه همچنان همان مفاهیمی هستند که می‌توانند مخاطب امروز و دیروز را در یک نقطه مشترک کنار هم قرار دهند.
«سلسله عشق» در همین نقطه قابل توجه است؛ محتوایی ریشه‌دار که در قالبی متناسب با رسانه امروز عرضه شده و میان تجربه گذشته و مخاطب امروز پل می‌زند.
شعر؛ پلی میان دیروز و امروز
وجه دیگر این اثر، انتخاب شعرهایی از چهره‌های شناخته‌شده ادبی و مذهبی است. استفاده از اشعار فروغی بسطامی، استاد سازگار و شیخ حسین انصاریان، لایه ادبی «سلسله عشق» را پررنگ‌تر می‌کند.
شعر در اینجا فقط بخشی از متن یک مداحی نیست؛ حامل حافظه‌ای است که می‌تواند از یک دوره به دوره دیگر منتقل شود. وقتی این اشعار با اجرای دو مداح از دو نسل همراه می‌شوند، گذشته و امروز در یک اثر مشترک به هم می‌رسند.
ارادت، محدود به یک نسل نیست
اگر بخواهیم از میان همه این نشانه‌ها یک تصویر بیرون بکشیم، شاید همان رابطه‌ای باشد که در یک خانواده شکل می‌گیرد؛ کودکی که همراه پدر یا مادر وارد هیأت می‌شود و سال‌ها بعد، خودش همان مسیر را ادامه می‌دهد. این تداوم، فقط درباره افراد نیست؛ درباره یک فرهنگ است.
فرهنگی که صداهای مختلف را در دوره‌های مختلف به خود دیده، اما توانسته یک رشته مشترک میان نسل‌ها حفظ کند.
«سلسله عشق» را می‌توان از این منظر، بیش از یک اجرای مشترک دید؛ نمادی از فرهنگی که صداهایش تغییر می‌کنند، اما روایتش ادامه دارد.
پرچم دست‌به‌دست می‌شود، نسل‌ها جای یکدیگر را می‌گیرند و نغمه‌ها رنگ تازه پیدا می‌کنند؛ اما تا وقتی این سلسله برقرار است، عشق همچنان شنیده خواهد شد.
- نویسنده : نرگس مالکی
