تیم ملی جوجیتسو برزیلی ایران پس از حضوری درخشان در رقابت‌های گرنداسلم ترکیه و کسب افتخارات ارزشمند، به کشور بازگشت. این قهرمانان که با تلاش و غیرت مثال‌زدنی، حماسه‌هایی ماندگار در میدان مسابقه رقم زدند، با استقبال هیأت رئیسه جوجیتسو BJJ و کوبودو ایران، جمعی از ورزشکاران و خانواده‌های خود روبه‌رو شدند. در این میان، […]
تیم ملی جوجیتسو برزیلی ایران پس از حضوری درخشان در رقابت‌های گرنداسلم ترکیه و کسب افتخارات ارزشمند، به کشور بازگشت. این قهرمانان که با تلاش و غیرت مثال‌زدنی، حماسه‌هایی ماندگار در میدان مسابقه رقم زدند، با استقبال هیأت رئیسه جوجیتسو BJJ و کوبودو ایران، جمعی از ورزشکاران و خانواده‌های خود روبه‌رو شدند.
در این میان، امیرارسلان انوری و امیرپاشا انوری، دو قهرمان شایسته تیم ملی، مدال‌های افتخارآمیز خود را به یاد و نام مدرسه شجره طیبه میناب تقدیم کردند؛ اقدامی ارزشمند که نشان از وفاداری و احترام این ورزشکاران به ریشه‌ها و خاطرات معنوی‌شان دارد.
با این حال، آنچه بیش از هر چیز در این بازگشت به چشم آمد، جای خالی حمایت و حضور مسئولان وزارت ورزش و همچنین رئیس انجمن ملی جوجیتسو ایران بود. در حالی که تیم ملی با دستاوردی قابل توجه به کشور بازگشته بود، استقبال از آنان تنها به حضور خانواده‌ها، دوستان و جمعی از قهرمانان و ورزشکاران محدود شد.
بی‌توجهی به افتخارآفرینان ملی، آن هم در شرایطی که این ورزشکاران با هزینه‌ها و سختی‌های فراوان برای سربلندی نام ایران تلاش می‌کنند، پرسشی جدی را مطرح می‌کند: چرا قهرمانانی که پرچم ایران را در میادین بین‌المللی بالا می‌برند، نباید از حمایت و قدردانی شایسته برخوردار شوند؟
تردیدی نیست که چنین بی‌مهری‌هایی می‌تواند به مرور زمان انگیزه ورزشکاران را کاهش دهد و مسیر پیشرفت ورزش کشور را با چالش روبه‌رو کند. انتظار می‌رود مسئولان وزارت ورزش و متولیان انجمن ملی جوجیتسو با نگاهی مسئولانه‌تر به تلاش‌های این قهرمانان بنگرند و با حمایت و قدردانی شایسته، زمینه رشد و افتخارآفرینی بیشتر آنان را فراهم کنند.
قهرمانان جوجیتسو ایران بار دیگر نشان دادند که با وجود همه کمبودها و بی‌مهری‌ها، برای سربلندی کشور از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنند؛ اما روشن است که قدردانی و حمایت مسئولان، کمترین حق این افتخارآفرینان است.
