حضور آیفون ۱۸ در بازار تهران، آن هم در فاصله کوتاهی پس از عرضه جهانی، در شرایطی که واردات تجاری این گوشی با محدودیت مواجه است، یک سؤال جدی ایجاد می‌کند: این کالا از چه مسیری خود را به بازار ایران رسانده است؟
به گزارش آرمان جوان، مسیر تأمین آیفون ۱۸ از دبی و شارجه آغاز می‌شود و پس از ترانزیت هوایی به اقلیم کردستان عراق می‌رسد. محموله‌ها پس از تجمیع در سلیمانیه و اربیل، در قالب بسته‌های خرد از مرزهای بانه و مریوان وارد کشور شده و راهی تهران می‌شوند.
این در حالی است که واردات تجاری آیفون ۱۸ در ایران ممنوع است و ثبت سفارش رسمی آن انجام نمی‌شود. واردات مسافری امکان‌پذیر است، اما تداوم عرضه این گوشی در بازار نشان می‌دهد شبکه‌های تأمین کالا تنها به مسیرهای رسمی محدود نمانده‌اند و در شرایط محدودیت نیز می‌توانند مسیرهای جایگزین خود را فعال کنند.
برآوردها نشان می‌دهد دست‌کم ۳۰۰ میلیون دلار برای واردات انواع آیفون به کشور هزینه می‌شود؛ رقمی که نشان می‌دهد این شبکه تنها یک مسیر موردی برای ورود چند دستگاه نیست و پشت آن، جریان قابل توجهی از تجارت قرار دارد.
اما شاید سؤال اصلی جای دیگری باشد؛ اگر شبکه تأمین می‌تواند در شرایط محدودیت، آیفون ۱۸ را از دبی و شارجه به تهران برساند، چرا همین ظرفیت برای تأمین کالاهای اساسی و ضروری مورد استفاده قرار نگیرد؟
آیفون ۱۸ در این ماجرا فقط یک گوشی جدید نیست؛ یک نمونه عینی از این است که در شرایط محدودیت، برای کالایی که تقاضای آن وجود دارد، مسیرهای جایگزین تأمین شکل می‌گیرد. حالا می‌توان پرسید آیا همین ظرفیت را نمی‌توان برای کالاهایی به کار گرفت که تأمین آنها برای زندگی مردم، به‌مراتب ضروری‌تر از یک گوشی پرچمدار است؟
