عضو هیات عامل صندوق توسعه ملی با تشریح سازوکار ابزار مالی «مانا» اعلام کرد که این ابزار با هدف حفظ ارزش منابع صندوق در برابر آثار تورم و کاهش ارزش پول طراحی شده و می‌تواند برای تامین مالی پروژه‌هایی که بخش عمده مسیر اجرای خود را طی کرده‌اند، مورد استفاده قرار گیرد. به گزارش آرمان […]
عضو هیات عامل صندوق توسعه ملی با تشریح سازوکار ابزار مالی «مانا» اعلام کرد که این ابزار با هدف حفظ ارزش منابع صندوق در برابر آثار تورم و کاهش ارزش پول طراحی شده و می‌تواند برای تامین مالی پروژه‌هایی که بخش عمده مسیر اجرای خود را طی کرده‌اند، مورد استفاده قرار گیرد.
به گزارش آرمان جوان، غلامحسن نقی‌نتاج، عضو هیات عامل صندوق توسعه ملی، با اشاره به چالش‌های ناشی از تورم بالا در اقتصاد ایران گفت: «مانا» یکی از ابزارهای مالی صندوق برای مدیریت ریسک تورمی دارایی‌هاست و استفاده از آن با هدف صیانت از ارزش منابع صندوق انجام می‌شود.
مانا چیست و چه کاربردی دارد؟
«مانا» در واقع یکی از سازوکارهای مالی صندوق توسعه ملی برای مواجهه با کاهش ارزش پول در شرایط تورمی است. این ابزار پیش‌تر نیز در چارچوب سیاست‌های صندوق تعریف شده و در سال‌های گذشته وارد مرحله اجرا شده است.
نقی‌نتاج توضیح داد که ارزش زمانی پول در اقتصادهای تورمی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا ارزش یک مبلغ مشخص در زمان‌های مختلف یکسان نیست. از همین منظر، طراحی ابزارهایی مانند مانا به صندوق اجازه می‌دهد ریسک کاهش ارزش منابع خود را بهتر مدیریت کند.
به گفته او، مانا علاوه بر تامین مالی، در حوزه‌هایی مانند وصول مطالبات صندوق نیز می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد و شیوه‌نامه‌های مربوط به آن همچنان قابلیت اجرا دارد.
تفاوت ریسک صندوق و دریافت‌کننده تسهیلات
عضو هیات عامل صندوق توسعه ملی تاکید کرد که مدیریت ریسک تورمی در این سازوکار به معنای حذف این ریسک برای دریافت‌کننده تسهیلات نیست.
به بیان دیگر، مانا از ارزش منابع صندوق در برابر آثار تورم و نوسانات پولی محافظت می‌کند، اما متقاضی تسهیلات همچنان باید آثار تغییرات نرخ ارز و کاهش ارزش ریال را در محاسبات مالی خود لحاظ کند. بنابراین انتخاب این روش تامین مالی، نیازمند بررسی دقیق توان بازپرداخت پروژه است.
تسهیلات ارزی برای کدام پروژه‌ها مناسب است؟
نقی‌نتاج همچنین درباره مدل تسهیلات ارزی صندوق توسعه ملی گفت این شیوه بیشتر برای پروژه‌هایی مناسب است که به مراحل پایانی اجرای خود رسیده‌اند و فاصله چندانی با بهره‌برداری ندارند.
بر اساس توضیحات وی، پروژه‌هایی که از نقطه صفر آغاز شده‌اند، گزینه اصلی این مدل تامین مالی نیستند؛ بلکه طرح‌هایی که بخش زیادی از سرمایه‌گذاری آنها انجام شده و برای تکمیل و راه‌اندازی به منابع محدودی نیاز دارند، اولویت بیشتری دارند.
به گفته این مقام صندوق توسعه ملی، پروژه‌ای با حدود ۹۰ تا ۹۵ درصد پیشرفت می‌تواند با تامین مالی بخش باقی‌مانده، سریع‌تر وارد مرحله بهره‌برداری شود و از محل درآمدهای حاصل، تعهدات مالی خود را ایفا کند.
بازپرداخت تسهیلات بر مبنای ارز
یکی از نکات مهم در این مدل، ارتباط تسهیلات با ارزهای جهان‌رواست. متقاضی می‌تواند بر اساس نیاز پروژه، ارزی مانند دلار، یورو یا یوآن را مبنای تسهیلات قرار دهد.
در این سازوکار، بازپرداخت اصل و فرع تسهیلات بر مبنای ارز تعیین‌شده انجام می‌شود و تبدیل آن به ریال در زمان بازپرداخت صورت می‌گیرد. در نتیجه، اگر ارزش ریال در برابر ارز موردنظر کاهش پیدا کند، متقاضی برای تسویه بدهی خود به ریال بیشتری نیاز خواهد داشت.
این ویژگی باعث می‌شود ریسک کاهش ارزش ریال در این مدل تامین مالی متوجه دریافت‌کننده تسهیلات باشد و متقاضی پیش از دریافت منابع، اثر نوسانات ارزی بر هزینه نهایی پروژه را محاسبه کند.
مانا؛ ابزار تامین مالی پروژه‌های نزدیک به بهره‌برداری
عضو هیات عامل صندوق توسعه ملی تاکید کرد که مانا قرار نیست جایگزین منابع گسترده مالی برای تمام پروژه‌ها شود. این ابزار با توجه به محدودیت منابع، برای اهداف مشخص و طرح‌هایی طراحی شده که با تامین مالی تکمیلی می‌توانند سریع‌تر به بهره‌برداری برسند.
بر این اساس، پروژه‌هایی که تنها به تامین مالی بخش کوچکی از هزینه‌های باقی‌مانده نیاز دارند، می‌توانند یکی از مهمترین گروه‌های استفاده‌کننده از این ابزار باشند.
صندوق توسعه ملی با توسعه ابزارهای مالی مانند مانا تلاش دارد در کنار تامین مالی طرح‌های اقتصادی، ارزش منابع خود را نیز در برابر تورم و نوسانات ارزی حفظ کند؛ موضوعی که در شرایط تورمی اقتصاد ایران اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
